Op drie januari 2022 stap ik om 8.00 uur mijn auto in, stel de tom-tom in op Grote Praambult en rijd richting de Oostvaardersplassen. Het weer lijkt gunstig, weinig kans op regen, een beetje zon en helaas wel een krachtige wind. De dag te voren nog even de waarnemingen bekeken op waarneming.nl welke vogelsoorten er zoal waargenomen waren. Natuurlijk volop meldingen van de zeearend, maar ook van wilde zwanen, nonnetjes en baardmannetjes. Genoeg soorten dus om die richting weer eens op te gaan.

ZeearendDe eerste stop is bij de Grote Praambult. Bij het eerste ochtendlicht zie ik in de verte mijn eerste zeearend. Verder heel veel brandganzen en grauwe ganzen. Wat overvliegende spreeuwen en verder toch niet zoveel spannend. Dus gauw de auto in, richting de Kleine Praambult. Daar is toch heel wat meer te zien. Opnieuw twee jagende zeearenden, een groepje wilde zwanen ver weg, net als de kleine zwanen. Leuk om op afstand toch de verschillen tussen deze drie soorten zwanen te zien. De kleine zwanen doen echt hun naan eer aan, ze zijn een stuk kleiner dan de knobbelzwaan en de ranke wilde zwanen. Opnieuw grote groepen brandganzen, hele groepen kieviten, die angstig heen en weer vliegen, bang voor de jagende zeearenden. Een mooi gezicht, als alles de lucht in gaat. Een aantal grote zilverreigers laten zich zien, alsmede de nodige eendensoorten. Samen met een andere vogelkenner gaan we richting de vogelkijkhut de poelruiter.

Wilde zwaanOnderweg zien we de nodige vinken heen en weer vliegen, horen een vuurgoudhaantje en staan oog in oog met een groepje wilde zwanen, prachtig in het ochtendlicht. De cetti's laat zich oren, de waterral laat zijn speenvarken gejammer horen. In de hut even geen gierende wind om ons heen. Genieten van de rust, de vogels om ons heen. Heel ver weg de nonnetjes, dichterbij een groepje slobeenden. Een jagende torenvalk en opnieuw een aantal wilde zwanen. Helaas hier gaan zeearend of blauwe kiekendief. Wel vloog een havik of sperwer met prooi over de kijkhut, een foto maken lukte niet. Na een half uurtje nog even rond de kijkhut gewandeld. Leuke soorten aldaar, zoals een vuurgoudhaantje, staartmezen, vinken, koperwieken en kramsvogels. Een grote bonte specht laat zich horen. Een groepje boomkruipers spelen krijgertje met elkaar (nog nooit gezien) en een boomklever bekijkt op afstand het geheel. Een vuurgoudhaantje speelt verstoppertje achter een tak. Wat een mooie plek is het hier. Maar geen getreuzel, op naar de volgende plek, de vogelkijkhutten de kluut en de zeearend zijn aan de beurt.

Brandgans

 

Grote zaagbekEerst naar de Kluut, daar is niet veel te zien. Het water staat erg hoog, veel golven. Alleen wat kuifeenden en een paar aalscholvers wagen zich daar in het water. Verder niet veel. Dus op naar de kijkhut de Zeearend. Dat is best een aardige wandeling. Dwars door een mooi stukje natuur, veel rietlanden, afgewisseld met wat droge stukken. Geen ijsvogeltjes of baardmannen, wel wat mezensoorten, waaronder de matkop. In de kijkhut is niet zoveel te zien. Een aantal grote zilverreigers, erg ver weg een roofvogel (havik?) en verder wat aalscholvers en overvliegende kieviten. Net voor ik aankwam, was de zeearend nog gezien, vlak langs de kijkhut. Iemand liet een mooie foto-opname zien van de voorbij scherende zeearend. Prachtig. Op de terugweg naar de auto kom ik nog een vrouwtje grote zaagbek tegen. Wat een mooie soort is dit toch.

De volgende twee stops zijn op de parkeerplaatsen langs de Oostvaardersdijk. Daar is altijd wel wat te zien. De torenvalk laat zich (zoals altijd) weer zien, in de verte heel veel bergeenden en krak- en slobeenden. Ook hier geen baardmannetjes. Helaas, dan op weg naar de laatste stop, de Lepelaarsplassen.

AppelvinkHet wordt al een beetje schemerig, als ik mijn auto parkeer bij bezoekerscentrum De Trekvogel. Snel loop ik richting de kijkhut van de Lepelaarsplassen. Onderweg stuitte ik op een groepje grote zaagbekken,, zowel man als vrouw. Prachtig nog even in het late zonlicht. Genieten dus. Daarna op weg naar de kijkhut. Helaas was het al stil op het water rondom dit bekende vogelkijkpunt. Al gauw besloot ik weer weg te gaan, dan ben ik nog op tijd bij de auto, voor het donder is. Onderweg zie ik een bollig pluisje vogel in de top van een boom zitten. Voor mij direct een herkenningsmoment, zou het een appelvink zijn? En ja hoor, hoog in de boom (zoals altijd) zat een prachtig mannetje appelvink. Een mooier moment om deze heerlijke dag mee af te sluiten, kon er toch niet zien. Voldaan stap ik de auto in, mijn tom-tom geeft me de kortste route waar naar huis.

Vuurgoudhaantje

 

December 2021 is met knallend vuurwerk afgesloten, ondanks allerlei verboden of beperkingen. Maar juist deze maand leverde wel twee unieke ontmoeten op. Mijn favoriete vogel aan top is de pestvogel. Laat deze zich nu mooi aanschouwen in Noordwijk. Tegelijkertijd verblijft er al twee weken een zwartbuik waterspreeuw in Leiden. Een soort die ik ooit wel eens heb gezien de de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Maar dan wel een hele tijd terug.

PestvogelOp waarneming.nl komt het bericht binnen van de aanwezigheid van een pestvogel in een nieuwbouwwijk in Noordwijk. De volgende dag ga ik er direct opuit, natuurlijk met mijn camera en verrekijker, op weg naar de gemelde locatie. Het is even zoeken, krijg zelfs wat hulp van een bewoonster daar ter plekke. Een groep mensen, gewapend met allerlei zwaar materieel aan camera's geeft toch wel de juiste plek aan. En ja hoor, de pestvogel zit zich rond te eten aan de besjes van de gelderse roos. Eindelijk weer de pestvogel in beeld. Helaas vliegt de vogel al gauw weer op, want sommige mensen willen nu eenmaal de vogel op twee meter afstand fotograferen. Jammer, laten deze mensen een goede camera kopen, met een juiste telelens en daarnaast even een studie doen hoe je vogels op afstand moet fotograferen. Maar gelukkig duikt de kleurrijke vogel een hoge boom in, om na een tijdje weer terug te keren in de rozenstruik. Ik heb er zeker 15 minuten gestaan, genoten van de vogel en me geërgerd aan de onnozelheid van sommige fotografen. Ik rijd nog even door naar Katwijk om een poging te wagen om de humes bladkoning te fotograferen. Met succes, na vijf minuten zoeken zie ik deze kleine scharrelaar in de dennenboom tussen de honderdduizend naalden zich pijlsnel verplaatsen. Hij laat zich vijf minuten zien, dan opeens foetsie. Tijd om naar huis te gaan.

Humes bladkoning

 

WaterspreeuwIn dezelfde week ga ik richting Polderpark Cronesteyn in Leiden, want daar wordt al meer dan een week een zwartbuik waterspreeuw gemeld. Daar aangekomen, zie ik al gauw meerdere enthousiaste vogelaars met telescopen en camera's turen naar de walkant van het Rijn-Schie-kanaal. De waterspreeuw is druk bezig om al duikend wat voedsel te vinden. Wat een mooi gezicht, een duikende, zwemmende waterspreeuw. Wel een erg vliegerig soort, maar wat wil je met zoveel mensen om je heen. Steeds weer vliegt de duiker een stukje naar links of rechts. En alle fotografen er rennend of fietsend achteraan. Best een grappig gezicht. 

 

De week erna ben ik samen met mijn zoon Sander nog een keertje naar de waterspreeuw gaan kijken. Er was gelukkig wat meer zonlicht, zodat we beiden toch nog wat mooie foto's hebben gemaakt.

Het jaar 2021 is voorbij, maar wat een mooie afsluiting met deze drie toch wel zeldzame vogeltjes onder de rook van Leiden. Hopelijk brengt 2022 ook weer mooie momenten in de natuur. Voor ieder wens ik jullie "een heel gelukkig gezond 2022" toe.

Waterspreeuw

 

Ik heb er al weken naar uitgekeken, een lang weekend naar Texel, samen met mijn zoon Sander. Vier dagen struinen over het eiland. Op zaterdag en zondag komt Koen ook naar dit heerlijke eiland. Dan zullen we met zijn drieën onder andere op pad gaan met Bob Loos, op safarie met een busje van Vogelinformatiecentrum Texel. Nu maar hopen dat het weer een beetje mee zit.

WulpenOp donderdag 21 oktober vertrekken Sander en ik vanuit Leiden richting Texel. Bewolkte luchten, veel wind en af en toe een bui. De vooruitzichten zijn niet geweldig, vooral morgen (vrijdag) zal het nog harder waaien. We pikken de boot van 15.30 uur en na twintig minuten zetten we voet aan wal. Heerlijk, we zijn op Texel. Mijn favoriete plek in Nederland. De lucht breekt open, hoopvol rijden we naar De Krim, waar we vier dagen verblijven. Even uitladen, een Texels biertje drinken. Sander kiest ervoor om even te chillen, ik spring in de auto en rijd richting Dorpszicht en Roggesloot om tussen de buien door de eerste vogels te zien. Ondanks de harde wind sta ik oog in oog met honderden scholeksters, in de verte heel veel grauwe ganzen en over mij heen vliegen de nodige rotganzen. Een watersnip verstopt zich in het riet, maar ik weet hem toch te traceren. Het vogelbeest kijkt me brutaal aan, wat doen zo'n mens nu toch in dit barre weer. Een beetje naar mij kijken? Ik blijf niet al te lang, best koud en de wind maakt het ook niet lekker. Dan nog even naar de haven, turen over de Waddenzee. De nodige wulpen begroeten mij. Verder toch best rustig, tijd om naar het huisje te gaan. Morgen weer een dag.

RotganzenVrijdag 22 oktober is een zeer onstuimige dag, veel regen en stormachtige wind. Toch kan ik het niet laten om op pad te gaan. Sander blijft lekker binnen en verdiept zich in de handleiding van zijn pas aangeschafte camera. De auto brengt me naar Utopia. Geen mens op de weg, veel te koud en een te harde wind. Voor mij ligt een hele wereld open. Prachtige buienwolken, afgewisseld met korte felle opklaringen en een steeds hardere wind. Af en toe een kletterbui over me heen, maar geen probleem. Ik kijk naar de duizenden bergeenden, honderden rosse grutto's, bonte strandlopers, wulpen, rotganzen, smienten en tureluurs. Geweldig. Bij Utopia tientallen lepelaars en ook daar heel veel scholeksters. Een eenzame grote zilverreiger en veel overtrekkende spreeuwen. Ik heb hier een hele tijd genoten, ondanks de barre weersomstandigheden.
Na afloop weer even haar het huisje, even opwarmen en mijn ervaringen delen met Sander.
In de middag besluit ik toch weer even naar het dijkje te gaan, tegenover Dorpszicht. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Terwijl de zon steeds meer zijn best doet om door de wolken heen te prikken, sta ik ook in oog met een groepje rotgranzen, die het gras heeft verkozen voor de slikvlakte. Op het wad krioelt het van vogels, vooral veel steltlopertjes. Heel veel wulpen, tureluurs en een groep overvliegende pijlstaarten. Steenlopertjes lopen de steentjes af, dat hoort zo. Genieten dus. Na afloop ga ik voldaan naar huis. Texel, vogeleiland, nu meegemaakt in stormgedruis.

Daurische klauwierOp zaterdag verzamelen we ons bij het vogelinformatiecentrum Texel. José verwelkomt ons en ook Bob Loos meldt zich als excursieleider. Of we nog wensen hebben? Jazeker, we willen graag de Daurische klauwier zien. Koen sluit zich aan bij dit voorstel. Met in totaal zes mensen stappen we in de auto die door Bob wordt bestuurd. Op naar de Tuintjes. Daar moet de klauwier zijn, gisteren nog waargenomen. We lopen door het duingebied, waar het opvallend stil is. Stilte na de storm van de afgelopen dagen? In de verte zien we een groepje mensen staan, turend door de nodige telescopen. Daar moet de Daurische zijn. En ja hoor, al gauw hebben we het beestje in de kijker. Maar bij zoveel bekijks besluit de klauwier steeds verder de duinen in te vliegen. Maar goed, we hebben hem gezien. We wandelen verder, worden geattendeerd op een Siberische braamsluiper. We zien alleen een glimp van het bruingrijze vogeltje. We wandelen verder, zien de nodige koperwieken over ons heen vliegen. Veel merels in de struiken, maar geen beflijster. Eigenlijk best stil, we missen de goudhaantjes en ander klein spul. Geeft niet, we genieten.

Na de lunch wandelen we nog even in het duingebied De Nederlanden. Daar is het ook erg stil. Een eenzame torenvalk bidt voor zijn leven, een paar koperwieken laten zich even zien. Een paar fazanten en een buizerd op een paaltje. Waar anders.
Gelukkig loopt de temperatuur steeds hoger op, de zon is nu echt van de partij, dus genieten doen we zeker. Tevreden gaan we naar huis, straks lekker eten in restaurant De Smulpot in Den Burg (een aanrader!).

OeverpieperZondag is onze laatste dag al weer, we gaan eerst naar de Slufter. De zon schijnt uitbundig, prachtig licht voor foto's. De vogels laten zich nu ook goed zien. Heel veel trek van vinken, spreeuwen, leeuweriken en piepers. Ik maak een opname van een graspieper, dat later een oeverpieper blijkt te zijn. Ingewikkeld hoor, die piepers. Koperwieken vliegen af en aan. Helaas geen strandleeuweriken, die zitten hier meestal wel. Maar wel heel veel bergeenden, smienten, eidereenden. Maar ook drieteenstrandlopers, bonte strandlopers en tureluurs. Een groep pijlstaarten vliegen ons pijlsnel voorbij. We zien een buizerd, een sperwer en de nodige koperwieken in de struiken. En altijd weer een roodborstje.
De tijd zit er bijna op, snel even lunchen bij het restaurant vlakbij. Daarna naar onze laatste bestemming van deze vier dagen: de Mokbaai.

GoudplevierDe Mokbaai zit vol vogels, niet honderden, niet duizenden, maar tienduizenden. Wulpen, heel veel goudplevieren, met ook wat zilverplevieren, bergeenden, strandlopertjes en kluten. Wat een wereld. We komen ogen te kort. Wat een genot om hier te zijn. Maar de klok tikt door. We moeten naar de boot. Ook Koen besluit de boot van 14.30 uur te nemen. Dan zijn we goed op tijd voor de match: Ajax - PSV. Daar wil Sander naar toe. Ik wil naar huis, nagenieten van vier heerlijke dagen Texel. Een ding weet ik zeker, ik zal nog heel vaak voet aan wal zetten op dit prachtige vogeleiland Texel.

 

 

Bonte strandloper

Het is al weer meer dan twee jaar geleden dat ik voor het laatst voet aan wal zette op dit nieuwe stukje land in ontwikkeling. Samen met zeven andere enthousiaste natuurliefhebbers, tevens lid van de KNNV Leiden, verzamelen we ons op zaterdag 25 september rond half tien bij de haven van Lelystad. Natuurmonumenten verzorgt vandaag deze excursie. Precies om tien uur vertrekt de boot, nagekeken door een grote burgemeeser op een dukdalf. Het weer is redelijk, zeker niet koud maar wel bewolkt. Helaas moeten we nog de mondkapjes opdoen in de boot. Vooruit dan maar, je moet er toch wat voor over hebben.

Perzische klaverNa een klein uurtje is het land in zicht. Vol hoge verwachtingen ga ik van boord. Gezamenlijk trekken we deze dag verder met elkaar op. Joop Kortselius wijst ons op de Perzische klaver. Een uiterst zeldzaam plantje. We zullen deze dag ook grijskruid, grote zandkool, goudknopje en zeeraket tegenkomen. Maar, we komen vooral voor de vogels.

 

 

 

BaardmanAl snel hoor ik het geluid van baardmannetjes. Links en rechts van het wandelpad klinkt het kenmerkende belletje. Maar zien is nog een hele klus. Diep in het riet verscholen. Voorlopig zullen we het alleen van het geluid moeten hebben. We zien heel veel wintertalingen, de nodige watersnippen en een overvliegend witgatje. Een bejaarde reiger kijkt ons vanuit de rietkraag vragend aan. Wat komen die mensen hier toch allemaal doen? Het geluid van de baardmannetjes intrigeert mij. Waar zijn toch die prachtige vogeltjes. Je hoort ze alleen maar. Een ervaren vogelaar, gewapend met telescoop weet me te attenderen op een groepje baardmannen. Ze laten zich af en toe even zien, maar duiken al gauw weer het riet in. Toch lukt het me, om een paar foto's te maken. Wat een prachtige birdies, vooral de mannetjes. 

 

Bruine kiekWe bezoeken een aantal kijkhutten, zien een porceleinhoen, wat later een waterhoen blijkt te zijn. We zien heel in de verte reuzen sterns. Casarca's komen ook in beeld. Wat een leuk gebied is dit. Wel hadden we gehoopt op meer steltlopertjes. die laten het vandaag een beetje af weten. Een rietgorsje vliegt over ons hoofd. Als mijn blik valt op een plas water zie ik een groene kikker. Ja, die zijn hier dus ook.

De tijd gaat snel, voor we het weten wijst de klop al bijna half drie aan. Dat is het moment dat we weer op de boot moeten zijn. Natuurmonumenten brengt ons weer veilig naar Lelystad. Geen woeste baren, het is praktisch windstil. Genieten dus.
Tot ziens, Marker Wadden. Niet voor iedereen, twee man blijven achter, die blijven hier overnachten. In een tentje. Gaaf hoor.

Baardman

 

Woensdag 14 oktober had ik mij voorgenomen om naar het Landgoed Duivenvoorde te gaan (mijn bmp-kavel) om op zoek te gaan naar de mogelijk aanwezige ijsvogel en ... om de verwachte toestroom van koperwieken te ervaren. Een van de beide doelstellingen werd beantwoord.

Rond 14.00 uur arriveer ik op de parkeerplaats van Kasteel Duivenvoorde in Voorschoten. Eerst maar even richting de westkant, op zoek naar de ijsvogel. Helaas, deze laat zich nog steeds niet zien. Na de korte strenge kou-inval afgelopen winter is dit kleurrijke vogeltje opeens verdwenen uit dit gebied. Vast en zeker van honger dood gegaan. Hopelijk wordt zijn plaats in de aankomende tijd weer ingenomen door zijn soortgenootjes.

EekhoornIk wandel verder en het valt me dat er weinig vogels zich laten horen of zien. Een paar koolmeesjes houden me nog een beetje actief, een merel tjakt vanuit de struiken en een paar halsbandparkietjes vliegen luidruchtig rond. Maar verder is het stil. Wel heerlijk genieten in dit mooie gebied. Tijdens mijn wandeling stuit ik plotseling op een eekhoorntje, die driftig eikeltjes en nootjes aan het verzamelen is. Voedselvoorraad voor de winter. Gelukkig weet ik het beestje met mijn camera vast te leggen. 

 

GoudhaantjeNa twee uurtjes rondgelopen te hebben hoor ik plotseling het wiet-wiet geluid van de boomklever. Hoog in de beukenboom is hij op zoek naar voedsel. Mooi in het zonnetje. Wat een gaaf vogeltje toch eigenlijk. Het lijkt wel of de natuur een beetje wakker is geschud, want ik hoor nu opeens heel wat meer gekwetter van vogels. Opeens hoor ik het hoge geluid van een goudhaantje. Gelukkig heb ik mijn gehoorapparaat in, anders had ik dit geluid zeker gemist. Al gauw heb ik dit zeer beweeglijke vogeltje in beeld, helaas geen vuurgoudhaantje, maar toch leuk. 

  

 

KoperwiekAl gauw wordt mijn aandacht getrokken door overvliegende lijsterachtigen. Zouden dit de voorspelde toestroom zijn van koperwieken? Als gauw duiken er een aantal hoog de bomen in. Gelukkig kan ik met mijn verrekijker de soort herkennen: koperwieken! Geweldig, als deze vogels massaal binnen komen, begint voor mijn gevoel de herfst pas echt. Natuurlijk moeten zijn soortgenoten, de kramsvogels ook nog arriveren, maar meestal zijn de kopertjes de eersten. Plots vliegen hele groepen koperwieken over, met tientallen gelijk. Een groep is zeker meer dan 30. Geweldig. Hoog in de bomen, dus moeilijk met camera vast te leggen. Maar ik doe toch wat pogingen.

Na een half uurtje genoten te hebben van hun aanwezigheid ga ik weer richting auto. Plots duikt een sperwer over, wie weet pakt hij (of zij) een koperwiek vanuit de boomtoppen. Wat vliegen deze rovers toch snel. 
Bij mijn auto aangekomen weet ik een ding zeker, de herfsttrek komt  nu op gang, de aankomende dagen lagere temperaturen. Voor vogelaars breekt weer een spannende tijd aan. Krijgen we dit jaar nog een invasie van trekvogels. De tijd zal het leren.

Blauwe reiger

HopNu al bijna een week heeft een hop een tijdelijk plekje gevonden in de omgeving van Waddinxveen. Iedere dag zie ik de mooiste foto's verschijnen, hoor ik enthousiaste verhalen van waarnemers die deze tropisch aandoende vogel hebben kunnen observeren. Jaren geleden zat er ook een hop in de buurt van Katwijk, nabij de watertoren. Die had ik toen gemist. Ook op Texel wordt hij vaak waargenomen, maar altijd op een moment dat ik er net niet ben. Nu dus de kans om deze sierlijke vogel eindelijk eens in het vizier te krijgen. Let's go to the hop.

 

 

Hop

Rond half drie in de middag op donderdag 23 september arriveer ik op de plaats waar hij volgens waarneming.nl moet zijn. Geen twijfel mogelijk, een best wel grote groep vogelaars staat met camera's en telescopen te gluren naar deze bijzondere verschijning. Al gauw krijg ik de hop ook in beeld. Aanvankelijk vrij dichtbij, maar helaas neemt hij steeds meer afstand van de toekijkende toeschouwers. Maar toch genoeg momenten om de vogel te fotograferen. Uiteindelijk meer dan 300 opnames. Daar moet dan toch iets goeds tussen zitten. Ondertussen valt mijn oog op twee jagende boomvalken. Een valkje vliegt vlak boven mijn hoofd, duikend achter een houtduif. Een mislukte vangst. Maar wel een foto. Later komt ook een sloom aanvliegende buizerd de boel wat opvrolijken. Wel nodig, want de hop is opgevlogen en neergestreken ver achter het veldje met de alcapa's. Voor mij een goed moment deze plek te verlaten. Met een goed gevoel naar huis, eindelijk de hop mooi kunnen zien. Nu op naar huis, hop. hop. 

Boomvalk