Ik heb er al weken naar uitgekeken, een lang weekend naar Texel, samen met mijn zoon Sander. Vier dagen struinen over het eiland. Op zaterdag en zondag komt Koen ook naar dit heerlijke eiland. Dan zullen we met zijn drieën onder andere op pad gaan met Bob Loos, op safarie met een busje van Vogelinformatiecentrum Texel. Nu maar hopen dat het weer een beetje mee zit.

WulpenOp donderdag 21 oktober vertrekken Sander en ik vanuit Leiden richting Texel. Bewolkte luchten, veel wind en af en toe een bui. De vooruitzichten zijn niet geweldig, vooral morgen (vrijdag) zal het nog harder waaien. We pikken de boot van 15.30 uur en na twintig minuten zetten we voet aan wal. Heerlijk, we zijn op Texel. Mijn favoriete plek in Nederland. De lucht breekt open, hoopvol rijden we naar De Krim, waar we vier dagen verblijven. Even uitladen, een Texels biertje drinken. Sander kiest ervoor om even te chillen, ik spring in de auto en rijd richting Dorpszicht en Roggesloot om tussen de buien door de eerste vogels te zien. Ondanks de harde wind sta ik oog in oog met honderden scholeksters, in de verte heel veel grauwe ganzen en over mij heen vliegen de nodige rotganzen. Een watersnip verstopt zich in het riet, maar ik weet hem toch te traceren. Het vogelbeest kijkt me brutaal aan, wat doen zo'n mens nu toch in dit barre weer. Een beetje naar mij kijken? Ik blijf niet al te lang, best koud en de wind maakt het ook niet lekker. Dan nog even naar de haven, turen over de Waddenzee. De nodige wulpen begroeten mij. Verder toch best rustig, tijd om naar het huisje te gaan. Morgen weer een dag.

RotganzenVrijdag 22 oktober is een zeer onstuimige dag, veel regen en stormachtige wind. Toch kan ik het niet laten om op pad te gaan. Sander blijft lekker binnen en verdiept zich in de handleiding van zijn pas aangeschafte camera. De auto brengt me naar Utopia. Geen mens op de weg, veel te koud en een te harde wind. Voor mij ligt een hele wereld open. Prachtige buienwolken, afgewisseld met korte felle opklaringen en een steeds hardere wind. Af en toe een kletterbui over me heen, maar geen probleem. Ik kijk naar de duizenden bergeenden, honderden rosse grutto's, bonte strandlopers, wulpen, rotganzen, smienten en tureluurs. Geweldig. Bij Utopia tientallen lepelaars en ook daar heel veel scholeksters. Een eenzame grote zilverreiger en veel overtrekkende spreeuwen. Ik heb hier een hele tijd genoten, ondanks de barre weersomstandigheden.
Na afloop weer even haar het huisje, even opwarmen en mijn ervaringen delen met Sander.
In de middag besluit ik toch weer even naar het dijkje te gaan, tegenover Dorpszicht. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Terwijl de zon steeds meer zijn best doet om door de wolken heen te prikken, sta ik ook in oog met een groepje rotgranzen, die het gras heeft verkozen voor de slikvlakte. Op het wad krioelt het van vogels, vooral veel steltlopertjes. Heel veel wulpen, tureluurs en een groep overvliegende pijlstaarten. Steenlopertjes lopen de steentjes af, dat hoort zo. Genieten dus. Na afloop ga ik voldaan naar huis. Texel, vogeleiland, nu meegemaakt in stormgedruis.

Daurische klauwierOp zaterdag verzamelen we ons bij het vogelinformatiecentrum Texel. José verwelkomt ons en ook Bob Loos meldt zich als excursieleider. Of we nog wensen hebben? Jazeker, we willen graag de Daurische klauwier zien. Koen sluit zich aan bij dit voorstel. Met in totaal zes mensen stappen we in de auto die door Bob wordt bestuurd. Op naar de Tuintjes. Daar moet de klauwier zijn, gisteren nog waargenomen. We lopen door het duingebied, waar het opvallend stil is. Stilte na de storm van de afgelopen dagen? In de verte zien we een groepje mensen staan, turend door de nodige telescopen. Daar moet de Daurische zijn. En ja hoor, al gauw hebben we het beestje in de kijker. Maar bij zoveel bekijks besluit de klauwier steeds verder de duinen in te vliegen. Maar goed, we hebben hem gezien. We wandelen verder, worden geattendeerd op een Siberische braamsluiper. We zien alleen een glimp van het bruingrijze vogeltje. We wandelen verder, zien de nodige koperwieken over ons heen vliegen. Veel merels in de struiken, maar geen beflijster. Eigenlijk best stil, we missen de goudhaantjes en ander klein spul. Geeft niet, we genieten.

Na de lunch wandelen we nog even in het duingebied De Nederlanden. Daar is het ook erg stil. Een eenzame torenvalk bidt voor zijn leven, een paar koperwieken laten zich even zien. Een paar fazanten en een buizerd op een paaltje. Waar anders.
Gelukkig loopt de temperatuur steeds hoger op, de zon is nu echt van de partij, dus genieten doen we zeker. Tevreden gaan we naar huis, straks lekker eten in restaurant De Smulpot in Den Burg (een aanrader!).

OeverpieperZondag is onze laatste dag al weer, we gaan eerst naar de Slufter. De zon schijnt uitbundig, prachtig licht voor foto's. De vogels laten zich nu ook goed zien. Heel veel trek van vinken, spreeuwen, leeuweriken en piepers. Ik maak een opname van een graspieper, dat later een oeverpieper blijkt te zijn. Ingewikkeld hoor, die piepers. Koperwieken vliegen af en aan. Helaas geen strandleeuweriken, die zitten hier meestal wel. Maar wel heel veel bergeenden, smienten, eidereenden. Maar ook drieteenstrandlopers, bonte strandlopers en tureluurs. Een groep pijlstaarten vliegen ons pijlsnel voorbij. We zien een buizerd, een sperwer en de nodige koperwieken in de struiken. En altijd weer een roodborstje.
De tijd zit er bijna op, snel even lunchen bij het restaurant vlakbij. Daarna naar onze laatste bestemming van deze vier dagen: de Mokbaai.

GoudplevierDe Mokbaai zit vol vogels, niet honderden, niet duizenden, maar tienduizenden. Wulpen, heel veel goudplevieren, met ook wat zilverplevieren, bergeenden, strandlopertjes en kluten. Wat een wereld. We komen ogen te kort. Wat een genot om hier te zijn. Maar de klok tikt door. We moeten naar de boot. Ook Koen besluit de boot van 14.30 uur te nemen. Dan zijn we goed op tijd voor de match: Ajax - PSV. Daar wil Sander naar toe. Ik wil naar huis, nagenieten van vier heerlijke dagen Texel. Een ding weet ik zeker, ik zal nog heel vaak voet aan wal zetten op dit prachtige vogeleiland Texel.

 

 

Bonte strandloper

Woensdag 14 oktober had ik mij voorgenomen om naar het Landgoed Duivenvoorde te gaan (mijn bmp-kavel) om op zoek te gaan naar de mogelijk aanwezige ijsvogel en ... om de verwachte toestroom van koperwieken te ervaren. Een van de beide doelstellingen werd beantwoord.

Rond 14.00 uur arriveer ik op de parkeerplaats van Kasteel Duivenvoorde in Voorschoten. Eerst maar even richting de westkant, op zoek naar de ijsvogel. Helaas, deze laat zich nog steeds niet zien. Na de korte strenge kou-inval afgelopen winter is dit kleurrijke vogeltje opeens verdwenen uit dit gebied. Vast en zeker van honger dood gegaan. Hopelijk wordt zijn plaats in de aankomende tijd weer ingenomen door zijn soortgenootjes.

EekhoornIk wandel verder en het valt me dat er weinig vogels zich laten horen of zien. Een paar koolmeesjes houden me nog een beetje actief, een merel tjakt vanuit de struiken en een paar halsbandparkietjes vliegen luidruchtig rond. Maar verder is het stil. Wel heerlijk genieten in dit mooie gebied. Tijdens mijn wandeling stuit ik plotseling op een eekhoorntje, die driftig eikeltjes en nootjes aan het verzamelen is. Voedselvoorraad voor de winter. Gelukkig weet ik het beestje met mijn camera vast te leggen. 

 

GoudhaantjeNa twee uurtjes rondgelopen te hebben hoor ik plotseling het wiet-wiet geluid van de boomklever. Hoog in de beukenboom is hij op zoek naar voedsel. Mooi in het zonnetje. Wat een gaaf vogeltje toch eigenlijk. Het lijkt wel of de natuur een beetje wakker is geschud, want ik hoor nu opeens heel wat meer gekwetter van vogels. Opeens hoor ik het hoge geluid van een goudhaantje. Gelukkig heb ik mijn gehoorapparaat in, anders had ik dit geluid zeker gemist. Al gauw heb ik dit zeer beweeglijke vogeltje in beeld, helaas geen vuurgoudhaantje, maar toch leuk. 

  

 

KoperwiekAl gauw wordt mijn aandacht getrokken door overvliegende lijsterachtigen. Zouden dit de voorspelde toestroom zijn van koperwieken? Als gauw duiken er een aantal hoog de bomen in. Gelukkig kan ik met mijn verrekijker de soort herkennen: koperwieken! Geweldig, als deze vogels massaal binnen komen, begint voor mijn gevoel de herfst pas echt. Natuurlijk moeten zijn soortgenoten, de kramsvogels ook nog arriveren, maar meestal zijn de kopertjes de eersten. Plots vliegen hele groepen koperwieken over, met tientallen gelijk. Een groep is zeker meer dan 30. Geweldig. Hoog in de bomen, dus moeilijk met camera vast te leggen. Maar ik doe toch wat pogingen.

Na een half uurtje genoten te hebben van hun aanwezigheid ga ik weer richting auto. Plots duikt een sperwer over, wie weet pakt hij (of zij) een koperwiek vanuit de boomtoppen. Wat vliegen deze rovers toch snel. 
Bij mijn auto aangekomen weet ik een ding zeker, de herfsttrek komt  nu op gang, de aankomende dagen lagere temperaturen. Voor vogelaars breekt weer een spannende tijd aan. Krijgen we dit jaar nog een invasie van trekvogels. De tijd zal het leren.

Blauwe reiger

HopNu al bijna een week heeft een hop een tijdelijk plekje gevonden in de omgeving van Waddinxveen. Iedere dag zie ik de mooiste foto's verschijnen, hoor ik enthousiaste verhalen van waarnemers die deze tropisch aandoende vogel hebben kunnen observeren. Jaren geleden zat er ook een hop in de buurt van Katwijk, nabij de watertoren. Die had ik toen gemist. Ook op Texel wordt hij vaak waargenomen, maar altijd op een moment dat ik er net niet ben. Nu dus de kans om deze sierlijke vogel eindelijk eens in het vizier te krijgen. Let's go to the hop.

 

 

Hop

Rond half drie in de middag op donderdag 23 september arriveer ik op de plaats waar hij volgens waarneming.nl moet zijn. Geen twijfel mogelijk, een best wel grote groep vogelaars staat met camera's en telescopen te gluren naar deze bijzondere verschijning. Al gauw krijg ik de hop ook in beeld. Aanvankelijk vrij dichtbij, maar helaas neemt hij steeds meer afstand van de toekijkende toeschouwers. Maar toch genoeg momenten om de vogel te fotograferen. Uiteindelijk meer dan 300 opnames. Daar moet dan toch iets goeds tussen zitten. Ondertussen valt mijn oog op twee jagende boomvalken. Een valkje vliegt vlak boven mijn hoofd, duikend achter een houtduif. Een mislukte vangst. Maar wel een foto. Later komt ook een sloom aanvliegende buizerd de boel wat opvrolijken. Wel nodig, want de hop is opgevlogen en neergestreken ver achter het veldje met de alcapa's. Voor mij een goed moment deze plek te verlaten. Met een goed gevoel naar huis, eindelijk de hop mooi kunnen zien. Nu op naar huis, hop. hop. 

Boomvalk

Het is al weer meer dan twee jaar geleden dat ik voor het laatst voet aan wal zette op dit nieuwe stukje land in ontwikkeling. Samen met zeven andere enthousiaste natuurliefhebbers, tevens lid van de KNNV Leiden, verzamelen we ons op zaterdag 25 september rond half tien bij de haven van Lelystad. Natuurmonumenten verzorgt vandaag deze excursie. Precies om tien uur vertrekt de boot, nagekeken door een grote burgemeeser op een dukdalf. Het weer is redelijk, zeker niet koud maar wel bewolkt. Helaas moeten we nog de mondkapjes opdoen in de boot. Vooruit dan maar, je moet er toch wat voor over hebben.

Perzische klaverNa een klein uurtje is het land in zicht. Vol hoge verwachtingen ga ik van boord. Gezamenlijk trekken we deze dag verder met elkaar op. Joop Kortselius wijst ons op de Perzische klaver. Een uiterst zeldzaam plantje. We zullen deze dag ook grijskruid, grote zandkool, goudknopje en zeeraket tegenkomen. Maar, we komen vooral voor de vogels.

 

 

 

BaardmanAl snel hoor ik het geluid van baardmannetjes. Links en rechts van het wandelpad klinkt het kenmerkende belletje. Maar zien is nog een hele klus. Diep in het riet verscholen. Voorlopig zullen we het alleen van het geluid moeten hebben. We zien heel veel wintertalingen, de nodige watersnippen en een overvliegend witgatje. Een bejaarde reiger kijkt ons vanuit de rietkraag vragend aan. Wat komen die mensen hier toch allemaal doen? Het geluid van de baardmannetjes intrigeert mij. Waar zijn toch die prachtige vogeltjes. Je hoort ze alleen maar. Een ervaren vogelaar, gewapend met telescoop weet me te attenderen op een groepje baardmannen. Ze laten zich af en toe even zien, maar duiken al gauw weer het riet in. Toch lukt het me, om een paar foto's te maken. Wat een prachtige birdies, vooral de mannetjes. 

 

Bruine kiekWe bezoeken een aantal kijkhutten, zien een porceleinhoen, wat later een waterhoen blijkt te zijn. We zien heel in de verte reuzen sterns. Casarca's komen ook in beeld. Wat een leuk gebied is dit. Wel hadden we gehoopt op meer steltlopertjes. die laten het vandaag een beetje af weten. Een rietgorsje vliegt over ons hoofd. Als mijn blik valt op een plas water zie ik een groene kikker. Ja, die zijn hier dus ook.

De tijd gaat snel, voor we het weten wijst de klop al bijna half drie aan. Dat is het moment dat we weer op de boot moeten zijn. Natuurmonumenten brengt ons weer veilig naar Lelystad. Geen woeste baren, het is praktisch windstil. Genieten dus.
Tot ziens, Marker Wadden. Niet voor iedereen, twee man blijven achter, die blijven hier overnachten. In een tentje. Gaaf hoor.

Baardman

 

Op maandag 20 september sta ik in alle vroegte op. Mijn google-home wekker gaat af om 5.00 uur. Oeps, dat valt even niet mee. Maar hup, hup, uit bed en maak je klaar! De Oostvaarders Plassen wachten op je. Al dagen in spanning of het weer mee zal werken, maar alle pijlen wijzen de goede kant op. Snel wat eten, dan de auto in, met kijker, telescoop en camera. Op naar de burlende herten en wie weet een zeearend of visarend. Wensen genoeg.

BurlenRond kwart voor zeven kom ik aan op de Grote Praambult. De zon is nog niet op, best koud en weinig licht. Maar genoeg ligt om in de verte een grote groep herten te zien. Goed luisteren, of de stieren ook burlen. Ik hoor niets, te grote afstand. Maar ik zie door mijn telescoop wel een stier met open bek. De damp komt eruit. Hij is vast aan het burlen. De hinden lopen er zenuwachtig omheen. Wat een gaaf gezicht. Ver weg, maar toch indrukwekkend. Minder opwekkend is de kale vlakte die ik moet aanschouwen. Af en toe nog wel een boompje, maar het lijkt wel een savanne. Op een van de boompjes zit een buizerd nog wat te doezelen. Een groep spreeuwen vliegt over, een aanvliegende bruine kiekendief vliegt vlak voor me langs. Een heerlijk begin van de dag. Nog niemand aanwezig verder, alleen met de natuur om mij heen. Dat voelt heel rijk.

Bruine KiekendiefNa een tijdje ga ik naar de Kleine Praambult. Daar is niet zoveel te beleven. Wat zilverreigers heel ver weg, wat zwarte kraaien. Een andere vroege vogelaar arriveert. Hij weet me te vertellen van twee leuke kijkhutten hier vlakbij, de Poelsnip en de Krakeend. Dat worden dus mijn volgende bestemmingen. Ondertussen wordt het al wat lichter. Ben heel benieuwd naar deze twee kijkhutten. 

 

ZeearendEven voorbij het wegraster zie ik zowel links als rechts van de weg twee ingangen, afgesloten met een houten hek. Ik wandel eerst richting de Poelruiter. Links en rechts van het wandelpad wemelt het van koolmezen, pimpeltjes en staartmezen. Verder de nodige fitissen en al gauw de eerste atalanta-vlinders. Ik kom aan in de hut. Nog niemand aanwezig. Wat een rust en wat een mooi uitzicht. Al gauw valt mijn oog op een grote roofvogel in een van de bomen in de buurt. Wat een joekel. Zou het .....? Door het tegenlicht is er alleen sprake van een silhouet. Ondertussen wordt mijn aandacht ook getrokken door een zwartkop in de struiken, een cetti's in het riet en een roepende grote bonte specht. Dan weer mijn blik op de rover in de boom. Tegelijkertijd komen nog twee bezoekers de hut binnen. Het blijken trouwe bezoekers te zijn van deze hut. Als ik wijs op de grote roofvogel, weten zij me van alle twijfel af te halen, het is de daar vaak zittende zeearend. Nog een vrij jong exemplaar. Wat geweldig, zo vroeg op de dag al oog in oog met de zeearend. Het wordt nog mooier, het kolossale beest stijgt op en maak een rondje over de plas. Gaat rakelings over de hut. Mijn camera ratelt achter elkaar. Daar moet een mooie foto tussen zitten. Ik blijf zeker nog een half uurtje in de hut.
Grote zilverreiger

Zie de nodige grote zilverreigers passeren. De aalscholvers zwemmen in groepen op zoek naar de nodige vissen, die hier behoorlijk in aantal aanwezig zijn. Dan maar weer verder, op naar de volgende hut, aan de andere kant van het water.

 

 

WitgatjeHet is meer een kijkscherm dan hut, maar ook hier is het uitzicht mooi. Veel eenden, in overgangskleed, dus moeilijk op naam te brengen. Veel krakeenden en slobbies. Opeens wordt mijn aandacht getrokken door een steltlopertje. Komt recht op het scherm af, maar een zwaai en landt op de slikrandjes. Een witgatje, eindelijk nu eens goed in beeld. Niet te verwarren met de oeverloper. Ze hebben wel wat van elkaar. Beiden met een druk bewegende staart. Gaaf! Verder nog een verdwaalde lepelaar en steeds meer atalanta's. Op naar de volgende hut, de krakeend.

 

BuizerdOp weg naar deze hut kom ik puttertjes tegen. Kleurrijke acrobaatjes in de distels. Verder weer een cetti's. Overvliegende spreeuwen. In de hut zitten nog twee vogelaars. Ze attenderen me op een roofvogel. Een buizerd, of toch een visarend? Een ruigpoot misschien? Wat zijn die buizerds toch lastig in het veld. Iedere keer een ander verenpak. Ikzelf hoop op de vaststelling van een visarend. Maar er is te veel twijfel. En later zou blijken, terecht. Ondertussen komen twee lepelaars steeds dichter bij de hut. Zo kan ik ze goed observeren. Prachtig. Verder weer heel veel eendjes, aalscholvers en atalanta's. Na een uurtje ga ik weer verder, nu op weg naar het bezoekerscentrum nabij de kijkhut de Zeearend.

LepelaarsHelaas, het bezoekerscentrum is op maandag gesloten. Dan maar even gauw kijken bij de kijkhut de Kluut. Helaas, geen kluten. Nou ja, hoe kan dat nou. Wel veel slobjes, talingen en alies. Ik wandel terug, veel atalanta's en een prachtige libel (steenrode heidelibel?). De kijkhut de Zeearend wordt opgeknapt. Dan maar naar de Schollevaar. Dat betekent een heel stuk lopen. Wie weet baardmannetjes onderweg. Ik hoor ze wel, maar ik zie ze niet. Wel de nodige kneutjes en een vrouwtje rietgors. Ook leuk. In de kijkhut ontmoet ik weer de nodige mensen, onder andere een ervaren natuurforser, werkzaam voor Staatsbosbeheer, maar doet ook aan de inventarisatie van vogels en ringslangen in dit gebied. Ze geeft me veel info over dit gebied. Ondertussen vliegen er groepen lepelaars voorbij, heel veel grote zilverreigers. Een bruine kiekendief in de verte. Ik kan hier wel uren blijven, maar ik moet de tijd in de gaten houden. Ik wil ook nog even naar de Grauwe Gans.
De nodige atalanta's begeleiden me weer naar de auto.

De Grauwe Gans valt dit keer tegen, het water staat erg hoog, dus geen sleltlopertjes. Alleen veel eenden en een grote groep lepelaars. Als die gaan vliegen, levert dat toch wel weer een mooi plaatje op. Maar verder niet veel te zien, dus op weg naar mijn laatste stop, de parkeerplaatsen langs de Oostvaardersdijk.

Casarca'sDe eerste parkeerplaats levert niet veel bijzonders. Een paar eenzame lepelaars en wat eendjes. Dus gauw verder naar parkeerplaats twee. Daar is duidelijk veel meer te zien. Enorme hoeveelheden eenden, meeuwen, kluten, lepelaars en wat zilverreigers. Dan opeens valt mijn oog op een groepje eenden, wat verscholen achter de rietpluimen. Dat zijn geen gewone eenden, maar casarca's. Deze eendjes zie je niet zo vaak. Prachtig gekleurd. De baardmannetjes laten zich hier helaas ook niet zien. Je kan ook niet alles zien. Er moet nog wat te wensen over blijven. Goede reden om nog eens terug te keren naar dit unieke gebied in Nederland, de Oostvaarders Plassen.

 

Spreeuwen