Wat vroeger geen mens voor mogelijk had gehouden, lijkt nu toch echt bewerkstelligd. Lepelaars in Leiden, een stad met meer dan 100.000 inwoners. Aan de zuidwest kant van de stad bevindt zich het park Cronesteyn, een mooi natuurgebiedje, ingeklemd tussen de A4 en een aantal belangrijke doorgaande wegen. Jaren geleden heb ik dit gebied nog geïnventariseerd op broedvogels, samen met Jack Boogmans. Toen al een interessant gebied, met onder andere nachtegaal, spotvogel, bosuil en een reigerkolonie. Maar nu dan ook deze gelepelde vrienden.

(Tekst overgenomen van de blog van Reinier de Man)

Al om acht uur fiets ik langs de golfbaan en langs het terrein van Dekker richting Warmond. Het begint net licht te worden en overal hangen flarden mist. Bij Albert Heijn Warmond ga ik bij het marktterrein het bruggetje over naar Koudenhoorn. Koudenhoorn is een stukje Zwanburger polder dat is overgebleven toen het hele middendeel in het begin van de jaren zeventig aan de zandwinning ten prooi viel. Maar de zandwinning werd een mooi water, het Joppe. Er waren toen vergaande plannen om Koudenhoorn te bebouwen maar daar is op tijd een stokje voor gestoken (zie hier voor meer informatie). De helft werd recreatiegebied en op de andere helft werd, zoals dat in Nederland gaat, natuur aangelegd.
Het Joppe
Om kwart over acht kijk ik over het rimpelloze en mistige Joppe uit, terwijl de eerste zonnestralen het water bereiken. Het ligt vol ganzen, vooral grote Canadezen en grauwe ganzen. In de bomen achter het paviljoen Coazy zitten niet alleen veel duiven, maar ook groepen koperwieken. Terwijl ik in gedachten verzonken over het Joppe tuur, komt Arthur aanzetten.

Op zaterdag 9 januari 2021 gaan we eindelijk weer eens op pad, Harry en ik. Gewapend met kijker en camera trekken we erop uit. Bestemming: Elswout, in het plaatsje Overveen, in de zuidpunt van Noord-Holland. In de ochtend toch maar wat later afgesproken, want de wegen zijn glad en code orange en code geel wordt volop uitgeroepen. Uiteindelijk valt het hier in het westen wel mee, al spiegelen sommige wegen best nog wel. Rond 10.00 uur zijn we op de plaats van bestemming. Een grote bonte specht en een boomklever begroeten ons enthousiast. Niet wetende dat we deze birdies vandaag nog heel wat keren zullen tegen komen. Harry is hier nog nooit geweest. Hij kijkt zijn ogen uit. Wat een mooi landgoed. Voor mij is het al een tijd geleden dat ik hier voor het laatst was. Alleen maar goede herinneringen aan dit prachtige gebied. Vol hoge verwachtingen lopen we door de toegangspoort naar binnen.

Woensdagmiddag 25 november gaan we met vier man/vrouw sterk een wandeling maken in de Munnikenpolder aan de rand van Leiderdorp. Het zonnetje doet uitstekend zijn best en gelukkig hebben we de zon in de rug. Eendjes kijken is altijd leuk. Dat blijkt ook vandaag maar weer. We zien vele soorten, waaronder smient, kuifeend, slobeend, wilde eend, tafeleend, wintertaling en krakeend. Mijn favoriete soort laat zich vandaag ook zien, de pijlstaart. Wat een prachtige eendensoort toch. Vooral de mannetjes zijn echt een lust voor het oog.