Woensdag 18 augustus gaat mijn Google wekker om 5 uur af. Tijd om op te staan en me klaar te maken voor een bezoek aan de Zevenhuizerpolder. In de omgeving van dit vogelrijke gebied verblijven al een tijdje steltkluten. Via andere natuurliefhebbers heb ik al de mooiste foto's voorbij zien komen. Nu wordt het tijd dat ik deze hoogpotigen zelf onder ogen krijg. Wie weet kom ik ook nog leuke andere soortjes tegen.

SlaapplaatsRond half zeven kom ik aan op de plek waar in de buurt de steltkluten moeten zitten. Vol spanning fiets ik in de richting van het plasgebied. Het eerste wat me opvalt is de enorme groep grauwe ganzen, lepelaars, kemphanen en andere steltlopers die hier blijkbaar hebben overnacht. Een mede vroege opstaander, gewapend met kijker, wijst me de steltkluten aan. Niet een, niet twee maar liefst vijf steltkluten lopen hier tussen de veel grotere ganzen door. Wat een prachtig tafereel. De vogels zijn wel onrustig, want in de verte horen we de knallen van de blijkbaar aanwezige jagers hier in de buurt. Genieten hier, ik kan er niet genoeg van krijgen om de steltkluten te observeren. Wat een elegante vogels zijn dit toch. Mijn favoriete steltlopers. Opeens vliegen, na de zoveelste knal in de verte, de ganzen, lepelaars en zwanen de lucht in. Ook de aanwezige kieviten gaan met een hoop kabaal er vandoor.

SteltkluutDe steltkluten blijven echter gewoon doorgaan met foerageren. Opmerkelijk toch? Ik krijg nu echt de kans om de vogels mooi met elkaar te vergelijken, vrouwtje, mannetje, juveniel. Allemaal aanwezig. Ik heb hier zeker een uur gestaan. Op aanraden van een vogelaar daar aanwezig (Vincent) fiets ik mee naar een gedeelte van de Zevenhuizerplas. Daar zou een roerdomp zich regelmatig laten zien.

 

 

RoerdompWe hoeven niet lang te wachten, al gauw zien we een roerdomp jagend lopen tussen het riet. Een tweede (indringer?) landt ook op deze plek en blijkbaar wordt dit niet zo gewaardeerd door zijn soortgenoot. Dreigend werpt hij zijn blik om de nieuwkomer, die al gauw wegduikt in het riet. We gaan rustig zitten in het gras en al gauw komt de roerdomp weer te voorschijn. Geheel beeldvullend op mijn display van mijn camera schuift hij langs me heen. Wat een unieke ervaring. Ook hier blijf ik zeker een half uur observeren. Vincent moet naar zijn werk en ik besluit nog even verder dit gebied in te gaan. Een andere bezoeker wijst me op de aanwezigheid van een ransuil. Geheel in een populierbosje opgegaan. amper waar te nemen. Maar toch leuk. Een staartmeesje laat zich beter bekijken, tussen een grote groep jonge pimpelmezen. Ik fiets verder en kom nog van alles tegen. Een dodaars nog in prachtkleed (best laat), zwaluwen (oever, huis- en boeren-) en een jagende torenvalk.

Wat is dit een mooi gebied. Hier moet ik vaker naar toe. Maar het probleem is, er zijn zoveel mooie gebieden in de Randstad. Een luxe probleem waar ik de volgende keer weer naar toe ga.

Dodaars

 

Donderdag 29 juli zou de enige zonnige dag van de week worden. Genoeg reden dus om er even op uit te gaan. Dit keer de bestemming de Nieuwe Driemanspolder, nabij Zoetermeer. De afgelopen tijd kreeg ik al heel wat leuke waarnemingen door. Zo zouden er steltkluten zijn waargenomen een ook zomertalingen. Toch geen alledaagse soorten.

VisdiefjeRond half zeven in de ochtend stap ik de auto uit op de parkeerplaats bij de Nieuwe Driemanspolder. Onmiddellijk zie ik de "huis"torenvalk biddend over de graslanden, op zoek naar een lekker muisje. Er vliegen grauwe ganzen over, een visdiefje suist vlak boven mijn hoofd. Geen slecht begin van de dag. Ik ben niet de enige (jammer genoeg), want ik zie twee jonge knapen op een brommer over het dijkje rijden, gewapend met telescoop. Ze rijden in een recreatiegebied, blijkbaar is deze vorm van vervoer toegestaan. Maar voor de vogels niet ideaal als bezoekers zich hier zo mogen verplaatsen. Als ze mij zien, rijden ze trouwens snel weg. Slecht geweten?

 

Gele kwikstaartIk wandel eerst vanaf de parkeerplaats naar het rechter gedeelte. Een van de eerste verrassingen van deze dag is de aanwezigheid van een geoorde fuut. Ik zie ook wat klein spul, maar kan niet ontdekken of het jonge fuutjes zijn. Leuk is het groepje putters dat van struik naar struik op zoek is naar voedsel. Door de harde wind laten ze zich slecht zien, ze duiken diep de begroeiing in. Ik wandel verder, geniet van het mooie licht (blauw licht van de ochtend) en stuit al gauw op de eerste gele kwikstaarten. Ik vind het altijd tropische verrassingen, deze sierlijke vogeltjes. Ze fladderen om me heen, het lijkt wel of ze me in de gaten houden. Iedere stap die ik verder zet, lijken ze te volgen. Continu laten ze hun bekende korte roepje horen. Ik kan er niet genoeg van krijgen om deze fladderaars te observeren. En er zijn er zoveel. Op Texel had ik in het voorjaar ook al zoveel gele kwik, maar hier zijn er echt tientallen. Gedurende de hele ochtend zal ik deze vogels zien. Ondertussen vliegen er de nodige oeverlopertjes tussen de eilandjes, een lepelaar vliegt recht boven mijn hoofd. Gauw een plaatje schieten! Verder zie ik tureluurs, dodaars en heel veel meerkoeten. Veel jonge spreeuwen, een jong rietgorsje, van alles vliegt er rond. Wat is het hier genieten. Dat ervaren ook de bezoekers van dit gebied die ik tegen kom. 

LepelaarIk loop een rondje door deze polder, blijf soms lekker lang hangen bij een plasgebiedjes waar tureluurs, oeverlopertjes, kluten en een groenpootruiter zich laten zien. Grote Canadese ganzen bakkeleien met elkaar, onder toeziend oog van de krakeenden en andere grondelaars. En steeds weer vliegen de gele kwikstaarten om me heen, jonge exemplaren, volwassenen met voer in hun bek. Fel gekleurde mannetjes, vale juvenielen. Echt genieten hier. Een groepje kneutjes duikt in de struiken. Een eenzame groenling mengt zich tussen de puttertjes. Het kijkscherm weet ik helaas niet te vinden. Waarschijnlijk ongemerkt voorbij gelopen. Te veel op de kwikkies gelet. Als je klikt op de volgende link, kun je een opname zien van de gele kwikkies. Niet door mij gemaakt hoor, maar staat gewoon op Youtube: gele kwik in de Nieuwe Driemanspolder

Uren kan ik hier wel blijven, zo mooi is het. Voor sommigen misschien nog een kale boel. Maar voor vogels een heerlijk foerageergebied. Dat weet de torenvalk ook, die ik na afloop weer tegenkom bij de parkeerplaats. Heerlijk op zoek naar de muizen. Als ze tenminste niet opgegeten zijn door de hermelijn en wezel, die hier ook aanwezig zijn. De steltkluten en de zomertaling heb ik niet gezien, maar ach, genoeg andere mooie soorten gezien. Vogels komen nu eenmaal niet op bestelling.

Pas na vijf uur stap ik de auto weer in, 650 foto's rijker. Puf, die moet ik thuis dus nog gaan bekijken en bewerken. Niet allemaal hoor, want 90 % van de foto's gaan zo de digitale prullenbak in. Maar niet deze heerlijke natuurbeleving, die deel ik graag met jullie.

Oeverloper

 

Ik had van Marianne Stahlie een uitnodiging gekregen om onder haar leiding een wandeling te maken in Solleveld. Maandag 5 juli was de afgesproken dag. Weliswaar een grijze dag, maar met gekleurde waarnemingen. Vanaf de parkeerplaats Ockenburg wandelden we eerst het Hyacintenbos in. Dat alleen al was zeer de moeite waard. Daarna zouden we onze weg vervolgen in het prachtige Solleveld.

AalscholverIn de Haagse duinen ten zuiden van Loosduinen ligt het Hyacintenbos, dit gebied behoort tot het beschermde natuurmonument Solleveld. We lopen langs prachtige smalle paden, omringd door hoge bomen met prachtig gevormde krullende boomstammen en overkappingen van brede kronen. De zon laat verstek gaan, daardoor doet het af en toe wat spookachtig aan. Dit wordt versterkt door een uitgezette spooktocht voor scholieren. We komen zo af en toe een spookpop tegen, hetgeen de boel alleen maar spannender maakt. We horen tjiftjaf, zwartkop, de vink laat de vinkenslag horen en een vrolijke merel laat zich prima horen. Af en toe de alarmkreet van de grote bonte specht. Na wat speurwerk weten we die ook nog te zien. De vele mierenhopen verraden de aanwezigheid van hele kolonies rode bosmieren. Heerlijk voor de vast wel veel voorkomende groene specht.

RoerdompDaarna wandelen we het Solleveld in. Wat een waanzinnig mooi afwisselend gebied. Verbazend de aanwezigheid van zoveel eiken zo dicht bij de zee. Alleen daarom al is dit gebied zo uniek. Maar ook de aalscholverkolonie is een bezoek waard. Wat een herrie kunnen deze beesten maken. En wat een stank! De bomen waarin ze nestelen geef ik weinig kans van overleven. Maar daar zullen de aalscholvers zich niet om bekommeren. Die zijn druk in de weer om hun nakomelingen te verzorgen. Visdiefjes vliegen over ons heen, een buizerd in de verte, een valkje stort zich op een prooi. Zou zo maar een boomvalk geweest kunnen zijn. 
Dan ineens vliegt er een grote rustig vliegende vogel over ons heen, een roerdomp. De zoveelste roerdomp die ik dit jaar tegenkom. Een waar roerdompenjaar! Na korte tijd vliegt hij weer in tegengestelde richting over ons heen. Zo dichtbij zie je ze zelden.

GierzwaluwTegelijkertijd zien we meer dan honderd gierzwaluwen vliegen over een van de aanwezige plassen. Een vliegshow wordt ons aangeboden. Probeer maar weer eens een paar van die snelle vliegers te fotograferen. Een hele uitdaging! Na een tijdje wandelen we verder, komen de nodige vlinders tegen (veel zandoogjes) en ondertussen probeer ik mijn plantenkennis wat te vergroten. Gelukkig weet Marianne ons te vertellen welke plantensoorten we tegen komen.

Bruine kikker 

We genieten enorm van dit prachtige afwisselende landschap. Komen ogen en oren te kort. Ik was hier nog nooit geweest. Echt een openbaring.

Aan het eind van de ochtend komen we weer bij de parkeerplaats uit. Een hele ervaring rijker. Solleveld, dit gebied moet je een keertje bezoeken. Het is echt de moeite waard. Wel een ticket kopen (2 euro), maar dat is toch geen probleem?

Bruin zandoogje

Al weken gonst het van de berichten over Woudaapjes in Zuid-Holland. Zeker op twee plaatsen worden ze bijna dagelijks waargenomen. En dat niet alleen, het betreft ook broedgevallen. Voor mij dus de hoogste tijd om die gebieden te bezoeken. Omdat deze soort onder embargo staat, kan ik helaas niet de precieze locatie vermelden.

WoudaapRond half zeven (ja, echt waar, zo vroeg) kom ik aan op de plaats van bestemming. Ik ben de eerste, wat ik ook hoopte. De afgelopen tijd zijn er heel veel fotografen naar deze plek gekomen om een glimp van deze bijzondere rietvogel op te vangen. Na tien minuten komt er nog een vroege vogelaar kijken. Samen turen we het water af, horen dan opeens het typische geluid van de woudaap. Ik sta helemaal op scherp. Zal ik hem dan echt vandaag zien? 

 

 

WoudaapVlak voor mij, op ongeveer 20 meter afstand, zit een mannetje woudaap op een rietstengel te "blaffen". Een paar minuten blijft hij zo zitten. Grappig om te zien, hoe zijn lichaam schokt bij de geluiden die hij voortbrengt. Dan ineens vliegt hij weg. Maar gelukkig heb ik hem vast kunnen leggen op mijn trouwe Canon camera. Dan weer een hele tijd wachten, luisteren. Ik hoor wel weer zijn typische geblaf, maar zien gaat nog even niet lukken. Er komen nog een paar enthousiaste vogelliefhebbers kijken, bepakt met telescoop en camera. Ik loop wat heen en weer bij het watergebied. Dan ineens komt manlief woudaap weer aanvliegen. Hij duikt in het riet. Wat er dan gebeurt is geweldig. Plots komen een drietal woudaapjongen met hun koppies boven het riet uit en proberen van pa wat voedsel te krijgen. Een beetje gedrang, wat gehap en .... vader vliegt alweer weg.

Kleine karekietDan weer een hele tijd niets. Ik bestudeer een kleine karekiet in het riet (want daar hoort hij te zitten) en zie een waterhoentje met een viertal jonge pullen. Wat een leuk gezicht. Een aalscholver vliegt over, een visdief zoekt naar visjes en een ekster laat zich horen. Een groepje grauwe ganzen vliegt over.

En dan opeens verschijnt er weer een woudaap. Wat bijzonder, komt van een hele andere plek dan waar ik de vorige in het riet zag wegduiken. Van een ervaren vogelaar hoor ik, dat er twee mannetjes aanwezig zijn in dit gebied. Alle twee proberen ze indruk te maken op het vrouwtje en een van de twee zal toch ook voer voor de jongen moeten aanleveren. De tweede man woudaap vliegt vlak voor mijn neus weer het riet in. Maar gelukkig heb ik hem nu ook vliegend op de foto.

Na vier uurtjes houd ik het voor gezien. Een hele ervaring rijker. Woudaapjes niet ver van Leiden, wie had dat ooit durven dromen. Wie weet, nemen ze net als de nu talrijke zilverreigers in aantal toe. De klimaatveranderingen hebben gelukkig ook nog een enkel voordeeltje, vogels uit het warme zuiden kruipen op naar het noorden. Zo zien we steeds meer Franse en Spaanse fladderaars.

Woudaap

 

Zaterdag 19 juni vertrek ik samen met Anke Burgers vanuit Leiden richting Zouweboezem. Daar ben ik een tijd niet geweest en er schijnen witvleugelsterntjes rond te vliegen. Rond zeven uur vertrekken we, de grijze lucht belooft weinig mooi licht voor vogels, maar het is in ieder geval droog. Na een uurtje arriveren we op de parkeerplaats in Zouweboezem. Gaan we de sterntjes vandaag zien?