Op maandag 20 september sta ik in alle vroegte op. Mijn google-home wekker gaat af om 5.00 uur. Oeps, dat valt even niet mee. Maar hup, hup, uit bed en maak je klaar! De Oostvaarders Plassen wachten op je. Al dagen in spanning of het weer mee zal werken, maar alle pijlen wijzen de goede kant op. Snel wat eten, dan de auto in, met kijker, telescoop en camera. Op naar de burlende herten en wie weet een zeearend of visarend. Wensen genoeg.

BurlenRond kwart voor zeven kom ik aan op de Grote Praambult. De zon is nog niet op, best koud en weinig licht. Maar genoeg ligt om in de verte een grote groep herten te zien. Goed luisteren, of de stieren ook burlen. Ik hoor niets, te grote afstand. Maar ik zie door mijn telescoop wel een stier met open bek. De damp komt eruit. Hij is vast aan het burlen. De hinden lopen er zenuwachtig omheen. Wat een gaaf gezicht. Ver weg, maar toch indrukwekkend. Minder opwekkend is de kale vlakte die ik moet aanschouwen. Af en toe nog wel een boompje, maar het lijkt wel een savanne. Op een van de boompjes zit een buizerd nog wat te doezelen. Een groep spreeuwen vliegt over, een aanvliegende bruine kiekendief vliegt vlak voor me langs. Een heerlijk begin van de dag. Nog niemand aanwezig verder, alleen met de natuur om mij heen. Dat voelt heel rijk.

Bruine KiekendiefNa een tijdje ga ik naar de Kleine Praambult. Daar is niet zoveel te beleven. Wat zilverreigers heel ver weg, wat zwarte kraaien. Een andere vroege vogelaar arriveert. Hij weet me te vertellen van twee leuke kijkhutten hier vlakbij, de Poelsnip en de Krakeend. Dat worden dus mijn volgende bestemmingen. Ondertussen wordt het al wat lichter. Ben heel benieuwd naar deze twee kijkhutten. 

 

ZeearendEven voorbij het wegraster zie ik zowel links als rechts van de weg twee ingangen, afgesloten met een houten hek. Ik wandel eerst richting de Poelruiter. Links en rechts van het wandelpad wemelt het van koolmezen, pimpeltjes en staartmezen. Verder de nodige fitissen en al gauw de eerste atalanta-vlinders. Ik kom aan in de hut. Nog niemand aanwezig. Wat een rust en wat een mooi uitzicht. Al gauw valt mijn oog op een grote roofvogel in een van de bomen in de buurt. Wat een joekel. Zou het .....? Door het tegenlicht is er alleen sprake van een silhouet. Ondertussen wordt mijn aandacht ook getrokken door een zwartkop in de struiken, een cetti's in het riet en een roepende grote bonte specht. Dan weer mijn blik op de rover in de boom. Tegelijkertijd komen nog twee bezoekers de hut binnen. Het blijken trouwe bezoekers te zijn van deze hut. Als ik wijs op de grote roofvogel, weten zij me van alle twijfel af te halen, het is de daar vaak zittende zeearend. Nog een vrij jong exemplaar. Wat geweldig, zo vroeg op de dag al oog in oog met de zeearend. Het wordt nog mooier, het kolossale beest stijgt op en maak een rondje over de plas. Gaat rakelings over de hut. Mijn camera ratelt achter elkaar. Daar moet een mooie foto tussen zitten. Ik blijf zeker nog een half uurtje in de hut.
Grote zilverreiger

Zie de nodige grote zilverreigers passeren. De aalscholvers zwemmen in groepen op zoek naar de nodige vissen, die hier behoorlijk in aantal aanwezig zijn. Dan maar weer verder, op naar de volgende hut, aan de andere kant van het water.

 

 

WitgatjeHet is meer een kijkscherm dan hut, maar ook hier is het uitzicht mooi. Veel eenden, in overgangskleed, dus moeilijk op naam te brengen. Veel krakeenden en slobbies. Opeens wordt mijn aandacht getrokken door een steltlopertje. Komt recht op het scherm af, maar een zwaai en landt op de slikrandjes. Een witgatje, eindelijk nu eens goed in beeld. Niet te verwarren met de oeverloper. Ze hebben wel wat van elkaar. Beiden met een druk bewegende staart. Gaaf! Verder nog een verdwaalde lepelaar en steeds meer atalanta's. Op naar de volgende hut, de krakeend.

 

BuizerdOp weg naar deze hut kom ik puttertjes tegen. Kleurrijke acrobaatjes in de distels. Verder weer een cetti's. Overvliegende spreeuwen. In de hut zitten nog twee vogelaars. Ze attenderen me op een roofvogel. Een buizerd, of toch een visarend? Een ruigpoot misschien? Wat zijn die buizerds toch lastig in het veld. Iedere keer een ander verenpak. Ikzelf hoop op de vaststelling van een visarend. Maar er is te veel twijfel. En later zou blijken, terecht. Ondertussen komen twee lepelaars steeds dichter bij de hut. Zo kan ik ze goed observeren. Prachtig. Verder weer heel veel eendjes, aalscholvers en atalanta's. Na een uurtje ga ik weer verder, nu op weg naar het bezoekerscentrum nabij de kijkhut de Zeearend.

LepelaarsHelaas, het bezoekerscentrum is op maandag gesloten. Dan maar even gauw kijken bij de kijkhut de Kluut. Helaas, geen kluten. Nou ja, hoe kan dat nou. Wel veel slobjes, talingen en alies. Ik wandel terug, veel atalanta's en een prachtige libel (steenrode heidelibel?). De kijkhut de Zeearend wordt opgeknapt. Dan maar naar de Schollevaar. Dat betekent een heel stuk lopen. Wie weet baardmannetjes onderweg. Ik hoor ze wel, maar ik zie ze niet. Wel de nodige kneutjes en een vrouwtje rietgors. Ook leuk. In de kijkhut ontmoet ik weer de nodige mensen, onder andere een ervaren natuurforser, werkzaam voor Staatsbosbeheer, maar doet ook aan de inventarisatie van vogels en ringslangen in dit gebied. Ze geeft me veel info over dit gebied. Ondertussen vliegen er groepen lepelaars voorbij, heel veel grote zilverreigers. Een bruine kiekendief in de verte. Ik kan hier wel uren blijven, maar ik moet de tijd in de gaten houden. Ik wil ook nog even naar de Grauwe Gans.
De nodige atalanta's begeleiden me weer naar de auto.

De Grauwe Gans valt dit keer tegen, het water staat erg hoog, dus geen sleltlopertjes. Alleen veel eenden en een grote groep lepelaars. Als die gaan vliegen, levert dat toch wel weer een mooi plaatje op. Maar verder niet veel te zien, dus op weg naar mijn laatste stop, de parkeerplaatsen langs de Oostvaardersdijk.

Casarca'sDe eerste parkeerplaats levert niet veel bijzonders. Een paar eenzame lepelaars en wat eendjes. Dus gauw verder naar parkeerplaats twee. Daar is duidelijk veel meer te zien. Enorme hoeveelheden eenden, meeuwen, kluten, lepelaars en wat zilverreigers. Dan opeens valt mijn oog op een groepje eenden, wat verscholen achter de rietpluimen. Dat zijn geen gewone eenden, maar casarca's. Deze eendjes zie je niet zo vaak. Prachtig gekleurd. De baardmannetjes laten zich hier helaas ook niet zien. Je kan ook niet alles zien. Er moet nog wat te wensen over blijven. Goede reden om nog eens terug te keren naar dit unieke gebied in Nederland, de Oostvaarders Plassen.

 

Spreeuwen