Woensdag 18 augustus gaat mijn Google wekker om 5 uur af. Tijd om op te staan en me klaar te maken voor een bezoek aan de Zevenhuizerpolder. In de omgeving van dit vogelrijke gebied verblijven al een tijdje steltkluten. Via andere natuurliefhebbers heb ik al de mooiste foto's voorbij zien komen. Nu wordt het tijd dat ik deze hoogpotigen zelf onder ogen krijg. Wie weet kom ik ook nog leuke andere soortjes tegen.

SlaapplaatsRond half zeven kom ik aan op de plek waar in de buurt de steltkluten moeten zitten. Vol spanning fiets ik in de richting van het plasgebied. Het eerste wat me opvalt is de enorme groep grauwe ganzen, lepelaars, kemphanen en andere steltlopers die hier blijkbaar hebben overnacht. Een mede vroege opstaander, gewapend met kijker, wijst me de steltkluten aan. Niet een, niet twee maar liefst vijf steltkluten lopen hier tussen de veel grotere ganzen door. Wat een prachtig tafereel. De vogels zijn wel onrustig, want in de verte horen we de knallen van de blijkbaar aanwezige jagers hier in de buurt. Genieten hier, ik kan er niet genoeg van krijgen om de steltkluten te observeren. Wat een elegante vogels zijn dit toch. Mijn favoriete steltlopers. Opeens vliegen, na de zoveelste knal in de verte, de ganzen, lepelaars en zwanen de lucht in. Ook de aanwezige kieviten gaan met een hoop kabaal er vandoor.

SteltkluutDe steltkluten blijven echter gewoon doorgaan met foerageren. Opmerkelijk toch? Ik krijg nu echt de kans om de vogels mooi met elkaar te vergelijken, vrouwtje, mannetje, juveniel. Allemaal aanwezig. Ik heb hier zeker een uur gestaan. Op aanraden van een vogelaar daar aanwezig (Vincent) fiets ik mee naar een gedeelte van de Zevenhuizerplas. Daar zou een roerdomp zich regelmatig laten zien.

 

 

RoerdompWe hoeven niet lang te wachten, al gauw zien we een roerdomp jagend lopen tussen het riet. Een tweede (indringer?) landt ook op deze plek en blijkbaar wordt dit niet zo gewaardeerd door zijn soortgenoot. Dreigend werpt hij zijn blik om de nieuwkomer, die al gauw wegduikt in het riet. We gaan rustig zitten in het gras en al gauw komt de roerdomp weer te voorschijn. Geheel beeldvullend op mijn display van mijn camera schuift hij langs me heen. Wat een unieke ervaring. Ook hier blijf ik zeker een half uur observeren. Vincent moet naar zijn werk en ik besluit nog even verder dit gebied in te gaan. Een andere bezoeker wijst me op de aanwezigheid van een ransuil. Geheel in een populierbosje opgegaan. amper waar te nemen. Maar toch leuk. Een staartmeesje laat zich beter bekijken, tussen een grote groep jonge pimpelmezen. Ik fiets verder en kom nog van alles tegen. Een dodaars nog in prachtkleed (best laat), zwaluwen (oever, huis- en boeren-) en een jagende torenvalk.

Wat is dit een mooi gebied. Hier moet ik vaker naar toe. Maar het probleem is, er zijn zoveel mooie gebieden in de Randstad. Een luxe probleem waar ik de volgende keer weer naar toe ga.

Dodaars