Al weken gonst het van de berichten over Woudaapjes in Zuid-Holland. Zeker op twee plaatsen worden ze bijna dagelijks waargenomen. En dat niet alleen, het betreft ook broedgevallen. Voor mij dus de hoogste tijd om die gebieden te bezoeken. Omdat deze soort onder embargo staat, kan ik helaas niet de precieze locatie vermelden.

WoudaapRond half zeven (ja, echt waar, zo vroeg) kom ik aan op de plaats van bestemming. Ik ben de eerste, wat ik ook hoopte. De afgelopen tijd zijn er heel veel fotografen naar deze plek gekomen om een glimp van deze bijzondere rietvogel op te vangen. Na tien minuten komt er nog een vroege vogelaar kijken. Samen turen we het water af, horen dan opeens het typische geluid van de woudaap. Ik sta helemaal op scherp. Zal ik hem dan echt vandaag zien? 

 

 

WoudaapVlak voor mij, op ongeveer 20 meter afstand, zit een mannetje woudaap op een rietstengel te "blaffen". Een paar minuten blijft hij zo zitten. Grappig om te zien, hoe zijn lichaam schokt bij de geluiden die hij voortbrengt. Dan ineens vliegt hij weg. Maar gelukkig heb ik hem vast kunnen leggen op mijn trouwe Canon camera. Dan weer een hele tijd wachten, luisteren. Ik hoor wel weer zijn typische geblaf, maar zien gaat nog even niet lukken. Er komen nog een paar enthousiaste vogelliefhebbers kijken, bepakt met telescoop en camera. Ik loop wat heen en weer bij het watergebied. Dan ineens komt manlief woudaap weer aanvliegen. Hij duikt in het riet. Wat er dan gebeurt is geweldig. Plots komen een drietal woudaapjongen met hun koppies boven het riet uit en proberen van pa wat voedsel te krijgen. Een beetje gedrang, wat gehap en .... vader vliegt alweer weg.

Kleine karekietDan weer een hele tijd niets. Ik bestudeer een kleine karekiet in het riet (want daar hoort hij te zitten) en zie een waterhoentje met een viertal jonge pullen. Wat een leuk gezicht. Een aalscholver vliegt over, een visdief zoekt naar visjes en een ekster laat zich horen. Een groepje grauwe ganzen vliegt over.

En dan opeens verschijnt er weer een woudaap. Wat bijzonder, komt van een hele andere plek dan waar ik de vorige in het riet zag wegduiken. Van een ervaren vogelaar hoor ik, dat er twee mannetjes aanwezig zijn in dit gebied. Alle twee proberen ze indruk te maken op het vrouwtje en een van de twee zal toch ook voer voor de jongen moeten aanleveren. De tweede man woudaap vliegt vlak voor mijn neus weer het riet in. Maar gelukkig heb ik hem nu ook vliegend op de foto.

Na vier uurtjes houd ik het voor gezien. Een hele ervaring rijker. Woudaapjes niet ver van Leiden, wie had dat ooit durven dromen. Wie weet, nemen ze net als de nu talrijke zilverreigers in aantal toe. De klimaatveranderingen hebben gelukkig ook nog een enkel voordeeltje, vogels uit het warme zuiden kruipen op naar het noorden. Zo zien we steeds meer Franse en Spaanse fladderaars.

Woudaap